BLOG: Als ’t kalf verdronken is…

Walgelijk vind ik het, de mishandeling van een homokoppel dat in Arnhem na een avondje stappen in het gezicht werd geslagen met een betonschaar. Vol ongeloof lees ik vandaag ook nog eens dat niet alleen in Arnhem, maar ook in Eindhoven afgelopen weekend sprake was van antihomogeweld. De incidenten zijn (helaas) niet op zichzelf staand: de homogemeenschap roept al maanden, zo niet jaren dat deze trend van geweld richting de LHBT-gemeenschap over de tijd meer en meer lijkt toe te nemen. Ik vraag me af of we überhaupt nog wel gehoord worden?

Als ik de berichten op sociale media moet geloven, voelt (bijna) heel Nederland zich verenigd met de LHBT-community. Ik lees honderden steunbetuigingen van jan en alleman… En hoewel ik hoop dat de slachtoffers deze warme berichten lezen, bedenk ik me ook dat hun littekens – zowel psychisch als fysiek – nooit meer zullen verdwijnen.

De nieuwspagina’s staan vol met onder andere politicus Alexander Pechtold, die vandaag vanuit een ‘statement‘ hand in hand met zijn mannelijke collega over het Binnenhof huppelt. Leuk natuurlijk, maar doet ‘ie dat ook in een nachtelijke stad, na het uitgaan? Ik lees berichten van politici die woorden gebruiken in de trant van: ”Dit zou in Nederland niet mogelijk moeten zijn”, en toch gebeurt het… Het geweld jegens homo’s staat momenteel volop in de aandacht. En als ’t kalf verdronken is, dempt men de put. Maar als je ’t mij vraagt wordt de put keer op keer niet goed genoeg afgesloten. Er wordt een aantal takken overheen gelegd, maar over enkele dagen als de publiciteit weer is overgewaaid, valt een nieuw slachtoffer wederom meters omlaag in die diepe, donkere put. Gaat heel Nederland dan weer geschokt reageren, alsof we het niet hadden zien aankomen?

Keer op keer spreekt de politiek zijn afkeer uit jegens deze zogenoemde hate crimes maar gebeurt er vervolgens weinig. Want niet alleen de nieuwsartikelen drukken mij met de neus op de feiten, zelf maak ik ook nog steeds mee dat ik op straat word nageroepen. Laat staan de nachtmerries die ik heb van het risico dat óók ik loop om nog eens tegen de vlakte te worden geslagen. Puur en alleen omdat ik ben wie ik ben, omdat ik wil houden van wie ik hou. En de daders… die komen er met een beetje geluk nog vanaf met een taakstraf.

Beste politiek Den Haag, wordt het nu niet eens tijd dat jullie niet slechts mooie woorden roepen, maar ook harde daden doorvoeren? Wordt het niet eens tijd dat ook jullie de ogen écht openen: dit kan en mag namelijk niet langer zo doorgaan! Ik ga er dan ook van uit dat het geweld richting de LHBT-gemeenschap zeer binnenkort hoog op de politieke agenda zal staan zodat ook wij ons in de nabije toekomst weer veilig kunnen voelen wanneer we met onze partner over straat lopen…

Deel op Google Plus

Een Reactie

  1. Nederland wil graag tolerant zijn, maar is het daarmee nog niet.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *