BLOG: Oude liefde roest niet

Ik herinner het me nog al te goed: de eerste keer dat ik écht verliefd werd op een jongen. Hij hield – op de middelbare school – de deur richting de mediatheek voor me open en hij charmeerde mij met zijn betoverende glimlach. Oude liefde roest niet zeggen ze vaak… En hoewel ik inmiddels een vriend heb die ik voor geen goud zou willen inruilen, denk ik stiekem nog wel eens terug aan die jongens van toen. Wat zou er eigenlijk van hen geworden zijn?

Ook ik graaf toch alweer ruim tien jaar geleden in mijn geheugen waardoor ik mijzelf afvraag of de gedachten die ik heb overgehouden aan mijn eerdere liefdes (‘Ja, ik spreek in meervoud‘), nog wel realistisch zijn. Ik ken mezelf en weet dan ook dat de romantisering, oftewel idealisering in mijn geval, maar al te snel toeslaat.

Het was misschien niet meer dan een vriendelijke glimlach die ik ontving van de desbetreffende jongen uit de inleiding van dit verhaal, en tóch herinner ik me hem tot op de dag van vandaag! Ik ben maandenlang (‘Misschien ook wel jarenlang…‘) verliefd op deze heer geweest zonder hem hier ooit iets over te hebben durven vertellen. Precies: ik weet dus überhaupt niet eens of hij ook op het mannelijk geslacht viel. En misschien is dat ook wel waarom ik nog steeds wel eens aan hem denk: ik mis antwoorden… Vond hij mij toch ook stiekem wel interessant, zoals ikzelf het idee had? En viel (of valt) hij ook op mannen?

Nu kun je je afvragen: wat heb jij nu aan die antwoorden? Daar heb je misschien wel een punt… En toch voelt het verhaaltje in mijn hoofd incompleet. Maar net zoals de herinnering aan deze jongen incompleet lijkt te zijn, heb ik ook herinneringen aan eerste liefdes die ik op dit moment liever zou willen vergeten. Herinneringen die nog iets té compleet in mijn geheugen staan gebrand en het schaamrood op mijn kaken – tijdens het schrijven van dit stuk – weer doet oplaaien…

Ik neem je mee naar de periode waarin ik actiever met jongens begon te daten. Hij was een échte high school sweetheart: zo eentje die door zowel mannelijk- als vrouwelijk schoon aanbeden leek te worden. Ik zeg ‘leek’ omdat hij niet op mijn middelbare school zat, maar ik via-via veel over hem hoorde! Gelukkig bleek hij van ‘mijn soort‘ te zijn. Vraag me niet hoe maar van het ene op het andere moment zat ik met hem in een café een broodje te eten. Nouja, eten… ik was zo geïmponeerd van zijn schoonheid en leuke karakter dat ik geen hap door mijn strot kreeg! Terwijl mijn (vermoedelijk overheerlijke) clubsandwich mij vanaf het bord lag aan te staren, had ik alleen maar oog voor hem. Iets wat absoluut niet onopgemerkt bleef aangezien ik na vijfentwintig minuten nog steeds met een onaangetast broodje – en een vreemde blik van mijn date – probeerde te overleven. ”Eet je het broodje niet op?”, vroeg hij me vriendelijk. Een moment dat ik (helaas) nooit meer zal vergeten omdat ik me betrapt voelde. ”Zou  hij doorhebben dat ik dermate zenuwachtig ben vanwege zijn verschijning?”, spookte door mijn hoofd. Uit man en macht probeerde ik me te verexcuseren door te stellen dat ik vooraf al het een en ander had gegeten. Volkomen ongeloofwaardig natuurlijk; zo groot was deze lunch nou ook weer niet en waarom had ik dan in eerste instantie iets besteld? Met pijn in mijn hart stuurde ik het broodje, bij afsluiting van de date, terug richting de keuken. En precies op dergelijke momenten realiseer je je dat ook de bediening niet aan jouw kant staat wanneer je dat nodig lijkt te hebben. ”Was uw sandwich niet naar wens, meneer?”, vroeg de vrouwelijke serveerster die overduidelijk niet doorhad in welke situatie ik mijzelf begaf. Het voelde weer als een moment waaruit ik mezelf zou moeten redden want ook mijn date leek benieuwd naar mijn antwoord.

Eenmaal thuis aangekomen, durfde ik hem niet eens meer een berichtje te sturen. Ik heb hem nadien nog wel eens gesproken, maar van een hartstochtelijke relatie is het nooit gekomen. Daarnaast is gelukkig ook nooit het niet-opgegeten-broodje ter sprake gekomen. Iets waarvan ik mij nog steeds wel eens afvraag hoe hij daar over heeft gedacht… Is het hem eigenlijk wel zo bewust opgevallen? En terwijl ik dit schrijf realiseer ik me dat ook dit verhaal, van één van mijn eerdere crushes, dus helemaal niet zo compleet is als ik had verwacht.

Misschien is dat wel de achterliggende gedachte aan het gezegde ‘oude liefde roest niet‘. Misschien zijn oude liefdes juist zo lastig te vergeten omdat ze – na al die jaren – nog steeds incompleet lijken (óf zijn). Is het niet gewoon de ‘wat als’-gedachte die deze oude liefden in stand houden?

Al met al realiseer ik me maar al te goed dat deze gedachten waarschijnlijk altijd in mijn hoofd rond zullen blijven spoken. Misschien moet ik ze maar gewoon koesteren en er niet teveel meer achter zoeken. Ik kan de mannen natuurlijk op Facebook opzoeken, maar misschien roept nét die zoektocht meer vragen dan antwoorden op. En ach, ik mag in mijn handen klappen voor de manier waarop alles gelopen is: inmiddels heb ik een prachtige vriend die alleen maar hard mee lacht om mijn eerdere gekluns met de jongens!

Deel op Google Plus

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *