Interview met Jos Megens

Still image: ''Andere Tijden''

Still image: ”Andere Tijden”

Ruim 30 jaar werkte Jos Megens als coördinator binnen het Zorgcentrum voor Genderdysforie en Seksuologie aan het VUmc. Dit is het enige zorgcentrum in Nederland voor personen met genderdysfore gevoelens. Iets makkelijker gezegd: personen die in een verkeerd lichaam geboren zijn. Jos, die inmiddels van een welverdiend pensioen geniet, was niet alleen een waanzinnig harde werker maar toonde ook ontzettend veel plezier in zijn werk! Naast oud-sectiehoofd van de polikliniek, Peggy Cohen-Kettenis, én hoogleraar Louis Gooren behoort Jos Megens tot één van de boegbeelden van de genderpolikliniek.

Jos was te zien in het Nederland 2 programma ‘’Andere Tijden’’ ; Transgender pioniers. Inmiddels is de beste man met pensioen máár wij spraken hem nog toen hij werkzaam was.

De meeste transgenders kennen Jos Megens wel van het zorgcentrum voor Genderdysforie. Kun je misschien, voor diegene die jou nog niet kent, vertellen wie jij bent en wat jij doet aan het VUmc?
Ik ben de coördinator van het Genderteam: de spil tussen de verschillende disciplines in de medische zorg voor transgenders. Ik probeer ervoor te zorgen dat de geslachtsaanpassende behandelingen zo goed mogelijk verlopen. Verder ben ik de vraagbaak voor iedereen over allerlei aspecten van transseksualiteit.

Hoe ben je eigenlijk in de transgenderzorg terechtgekomen?
Ik werk al in de transgenderzorg sinds 1975. Tijdens mijn medische studie zocht ik een bijbaan. Via Randstad Uitzendbureau kwam ik op de polikliniek Andrologie van het VU Medisch Centrum terecht. Hier werden door dokter Gooren (dé latere hoogleraar transseksuologie) de eerste transseksuelen voor hormonale begeleiding gezien.

Je werkt al een flinke periode in de transgenderzorg. Vanwaar die affiniteit met dit vakgebied?
Ik werd gegrepen door de nood van de eerste transseksuele patiënten, hun eenzame positie in een samenleving die nog niets van hen begreep. Nu is dat anders. Maar de persoonlijke struggle voor levenskwaliteit blijft vaak hetzelfde.

Maar Jos, wat maakt jouw werk nu zo uitdagend?
Het blijft boeiend om met cliënten te werken die op zoek moeten naar zichzelf, en daardoor vaak in een grote strijd met hun omgeving terechtkomen. Ik zeg ‘moeten’, omdat het geen vrije keuze is.

Er zijn op het internet flink wat patiënten te vinden die klagen over de lange wachttijden. Wordt er iets gedaan aan deze wachttijden?
Gelukkig zijn de wachttijden sinds een half jaar eindelijk tot een aanvaardbare periode teruggedrongen. Jarenlang hebben onze cliënten veel te lang moeten wachten op behandeling, wat een rampzalige toestand was.

De polikliniek is zojuist totaal verbouwd, kun je hier iets meer over vertellen?
We hebben nu een volwaardige polikliniek gekregen, met genoeg kamers voor artsen, psychologen en een ruime eigen wachtkamer voor het Zorgcentrum Genderdysforie. Dat is heel prettig.

Hoewel jij onmisbaar bent op de polikliniek, moet ook jij ooit afscheid nemen (met pensioen gaan). Kijk je daar tegen op?
Ik denk er nog niet veel over na, maar ik ben ervan overtuigd dat na mijn pensioen het werk op de polikliniek zonder problemen wordt voortgezet.

Er is relatief weinig onderzoek over transgenderisme. Hoe kijk jij hier tegenaan? Moet er meer onderzoek komen?
Uiteraard moet er meer onderzoek komen. Maar onderzoek kost geld en mankracht; en dat heeft er de laatste jaren aan ontbroken. Laten we hopen dat in de toekomst wetenschappelijk onderzoek, naast de patiëntenzorg, één van de speerpunten wordt van het Zorgcentrum voor Genderdysforie.

Wat zijn nu de belangrijkste bevindingen uit onderzoek over transgenderisme die de afgelopen jaren gevonden zijn?
Dat er steeds meer aanwijzingen gevonden worden dat het de hersenstructuren zijn die een cruciale rol spelen in de ontwikkeling van genderdysforie.

Als mensen twijfelen over hun genderidentiteit, wat zou jij ze dan willen aanraden?
Niet rond blijven lopen met deze twijfel, contact zoeken met één van de genderteams óf met Transvisie, de supportgroep voor mensen met genderdysfore gevoelens.

 

Deel op Google Plus

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *