BLOG: Mijn moeizame avontuur naar zelfacceptatie

De afgelopen jaren kwamen er regelmatig celebs uit de kast via het internet met als doel de homoacceptatie te vergroten. Het is niet altijd even makkelijk om jezelf te kunnen en durven uiten in een (heteronormatieve) maatschappij waarbinnen creativiteit en uniciteit nog té vaak worden bestempeld als ‘gek’ of ‘raar’. Een gevoel dat ik, maar ik vermoed ook iedere andere homo, wel herken. Dit is mijn moeizame avontuur naar zelfacceptatie.

Mijn ontwikkeling

Op de basisschool viel ik misschien nog niet zo op… Ik kende mijn klasgenoten van jongs af aan en begon mijn (basis)schoolperiode als een blanco papier: ik gedroeg mijzelf net zoals de rest, ik had (oppervlakkige) interesses net zoals de rest en of ik nu met jongens of met meisjes speelde: het maakte eigenlijk helemaal niets uit. Ik voelde me geaccepteerd in hoe ik was… Of ik toen écht mijzelf was: ik denk het niet, maar dat deed er destijds ook nog niet echt niet toe.

Maar toen…

Vanuit mijn veilige basisschoolperiode werd het, na acht jaar lang ‘geproefd’ te hebben aan het schoolse leven, ook voor mij tijd om een middelbare school te ontdekken. Ik kwam terecht op een kwalitatief zeer hoog aangeschreven middelbare school; enig minpuntje was dat ik in mijn klas vrijwel niemand kende. Juist dat zorgde ervoor dat ik er bij wilde horen… Daar kwam mijn moment van innerlijke tweestrijd: mijzelf zijn óf geaccepteerd worden.

Als ik terugdenk aan die periode kan ik niet vertellen of ik zeker was van mijn eigen geaardheid: als je nog nooit met seks of échte liefde in aanraking bent gekomen is het lastig daar uitspraken over te kunnen doen. Laten we er van uit gaan dat ik mij bewust was dat de interesses die mijn mannelijke klasgenoten kregen, niet mijn interesses bleken te zijn. Vandaar dat ik liever mijn pauzekwartiertje deelde met de rest van de meiden dan met de jongens.

De worsteling

Naarmate de jaren voorbij vlogen realiseerde ik mij maar al te goed dat ik mezelf misschien wel iets teveel had geïsoleerd van de stoere jongens in mijn klas. Tijdens de gymnastieklessen vond ik weinig aansluiting, daar hielp niet aan mee dat de jongens en meisjes ook nog eens apart van elkaar moesten sporten. Tijdens de reguliere lessen had ik mijn vaste ‘clubje’ maar werd ik mij bewust van het feit dat de jongens mij met een scheef oog begonnen aan te kijken: pikte ik hun liefje in óf was ik juist diegene die de jongens als ‘liefde’ zag? Beide geen goed startpunt voor een diepgaande vriendschap. Hierdoor begon ik aan mijzelf te twijfelen: zijn er nog manieren om de (vriendschappelijke) relatie met mijn mannelijke klasgenoten te lijmen?

The point of no return

Met man en macht probeerde ik mezelf, voornamelijk tijdens de gymnastiek (‘Want waar pakte ik anders het contact met de jongens op?‘), jongensachtiger te profileren. Ik nam de interesses over van de anderen en probeerde in hun conversaties mee te gaan. Iets wat – in retrospectief – volkomen onnatuurlijk over heeft moeten gekomen. Ik voelde me (bijna letterlijk) als een man die ging vissen: helaas hapte niemand naar mijn aas… Ik werd mijzelf bewust van het feit dat ik zou moeten kiezen: ‘Of ik kies voor wie ik ben en waar ik voor sta, of ik speel een rol waarin iedereen ziet dat ik niet mezelf ben‘. Ik koos gelukkig voor het eerste en probeerde mijn onzekere gevoel te laten varen. Je hoeft niet door iedereen aardig of leuk gevonden te worden, nietwaar?

Gevaar uit onverwachte hoek

Terwijl ik, aan het eind van de middelbare school, eindelijk mijn plek had weten te vinden was ik ‘even vergeten’ dat mijn (persoonlijke) verandering ook moest zijn opgevallen bij oude (basis)schoolvrienden en de vriendjes uit mijn woonplaats. Het was dan ook niet veel later dat ik in mijn eigen woonplaats het slachtoffer werd van zinloos geweld. Met een paar fikse trappen belandde ik op de grond. Ik realiseerde me dat dit het moment was waarop ik mezelf niet meer kon, durfde of wilde zijn. Dit werd het moment dat ik mijzelf haatte voor mijn eigen, homoseksuele geaardheid… Oftewel: ook ik, werd na een jarenlange (figuurlijke) strijd, het slachtoffer van geïnternaliseerde homofobie.

Maar ik vond een uitweg

De luttele seconden die het kostte om mij tegen de grond aan te werken, bleken een jarenlange (negatieve) impact te hebben op mijn zelfbeeld. Ik ontdekte dat de enige plaats waar ik écht mijzelf durfde te zijn bij mijn (middelbare school) vriendinnen was… Het duurde even totdat ik uit de kast kwam, maar toen dat eenmaal gebeurde leerde zij mij dat ik mezelf nergens voor hoefde te schamen. Het kostte veel tijd en zelfreflectie alvorens ik mijn muur ook binnen ‘de maatschappij’ durfde te laten zakken. Ik bezocht, in bijzijn van mijn vriendinnen, steeds vaker de Reguliersdwarsstraat en ontmoette ‘gelijkgestemden‘. Ik creëerde een bewustwording dat ik absoluut niet de enige was die zich ‘zo’ voelde, gedroeg of profileerde. Ik leerde dat mensen in alle soorten en maten werden geboren.

Een steuntje in de rug

Nu kun je je afvragen waarom ik bovenstaande met jullie wilde delen… Ik weet dat er nog veel (homoseksuele) jongens en (lesbische) vrouwen zijn die zich waarschijnlijk – op dit moment – net zo voelen als dat ik in het verleden heb gedaan. Ik hoop dat jullie dit lezen en inzien dat je, ondanks de mogelijke kosten, altijd jezelf mag zijn! Ondanks de moeilijkheden die ik heb ervaren voel ik mezelf momenteel sterker dan ooit! Koester de vrienden die jou wel leuk vinden om wie je bent want zij zijn degenen die je uit de put trekken wanneer dat nodig is. Wees jezelf bewust dat je er sowieso niet alleen voor staat in dit moeizame avontuur naar zelfacceptatie. Als ik mezelf daar eerder bewust van was geweest, had ik me vast niet zo vaak rot hoeven voelen…

Deel op Google Plus

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *