BLOG: Al slaan ze me nog tien keer neer, mijn trots zullen ze nooit krijgen

Gossipgay_Daan copyMet een harde trap van achter werd ik hard tegen de grond gewerkt. Maar dit was ook mijn moment om los te komen van mijn belagers, die mij – zonder enige directe aanleiding – fysiek- en verbaal bedreigden. Ik sprong op en zette het op een lopen. Dat was het einde van het zinloze geweld dat mij op achttienjarige leeftijd overkwam. Ik was echter vergeten dat de traumatische gevoelens die daarbij komen kijken pas nét begonnen. Inmiddels, zoveel jaren later, ben ik me er van bewust dat ze me misschien tot bloedens toe kunnen neerslaan, maar ik nooit meer terug zal gaan naar dat moment van toen. 

Het gevoel van angst overheerste destijds. Angst voor alles en iedereen: want wie kon ik nu ooit nog vertrouwen? In dat ene moment, wat voor mijn gevoel misschien wel uren duurde maar in de realiteit waarschijnlijk niet langer dat enkele minuten ‘in beslag nam’, veranderde mijn perceptie op de wereld. Ik wilde weg, zo snel mogelijk vluchten: maar dat lukte me niet direct. Ik was nog niet uit de kast maar wist dat dit een aanslag was op mijn identiteit. Niet alleen omdat mijn gevoel me dat vertelde, ook vanwege de verschrikkelijke scheldwoorden die ik naar mijn hoofd geslingerd kreeg.

Ik wist niet hoe ik, met mijn eigen gevoelens over deze gebeurtenis, ooit nog verder zou kunnen. Het liefst zou ik het vergeten, negeren, doen alsof het er niet is… Maar dat ging niet: ooit zou ik toch moeten accepteren wat mij op die bewuste avond was overkomen.

In mijn hoofd was alles mijn schuld: ik had me anders moeten gedragen, moeten voelen en moeten presenteren naar de buitenwereld. Ik wilde geen homoseksuele geaardheid, want juist dat leek mij hier te hebben gebracht.

Het kostte oprecht heel veel tijd om mijn gevoelens onder ogen te kunnen komen. Gelukkig had ik de meest geweldige vrienden en familie die een mens zich zou kunnen wensen: dankzij hun steun en de gesprekken die ik met hen voerde krabbelde ik langzaam maar zeker weer op uit mijn dal. Ik besloot de uitdaging met mijzelf aan te gaan: ik wilde uitgestorven straten niet meer vermijden, ik wilde geen angstige gevoelens meer hebben wanneer er iemand achter mij liep en ik wilde me zéker niet meer onzeker hoeven te voelen over mijn eigen geaardheid.

Makkelijker gezegd dan gedaan misschien… En tóch speelde het zinnetje: ”Vermijding is de grootste instandhouder van angst”, constant door mijn gedachten. Ik nam de keuze om het heft weer in eigen hand te nemen en ging de uitdaging aan door, in gezelschap van mijn vrienden, weer leuke activiteiten te ondernemen in onze hoofdstad. Zij lieten mij zien dat je ook jezelf kunt zijn zonder dat je hiervoor veroordeeld (óf aangevallen) wordt. Ik leerde weer te genieten van de bekende-, maar ook onbekende-, mensen om mij heen. Ik realiseerde me steeds meer dat de gebeurtenis die mij was overkomen, eerder een uitzondering dan regel bleek te zijn.

Inmiddels heeft de tijd mij geleerd dat ik trots mag zijn op wie ik ben. Ik zie hoe mensen reageren als je daadwerkelijk jezelf durft te zijn: en dat is zeer positief kan ik je vertellen! Ik kan inmiddels stellen dat ik zonder al te veel negatieve emoties reflecteer op deze gebeurtenis. En hoewel dat een lange weg is geweest, ben ik mezelf er nu van bewust dat de onzekere jochies die mij in de toekomst misschien nog wel eens zullen willen belagen om wie ik ben, mijn trots nooit meer zullen krijgen! De slogan ‘it gets better‘ klopt als ik terugblik op toen… Voor een ieder die eenzelfde soort gebeurtenis heeft meegemaakt: ”sta altijd voor wie je bent, en laat een ander je nooit en te nimmer klein krijgen: dat zijn ze absoluut niet waard!”

Deel op Google Plus

Een Reactie

  1. Mooi gezegd Daan! Ik hoop dat anderen die hetzelfde doormaken/hebben moeten doormaken, ook sterker kunnen worden van jouw verhaal. Proud of you!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *