Interview met Roze Rimpels

Foto: Barbara Vollebregt

Foto: Barbara Vollebregt

Tweedejaars studente journalistiek, Barbara Vollebregt (20), startte vanuit een schoolproject een blog over homoseksuele ouderen. Op geheel eigen wijze gaat zij het gesprek aan met ‘roze ouderen’ in de hoop meer zichtbaarheid te creëren. En die zichtbaarheid is nodig, veel homoseksuele ouderen gaan, zodra zij een ouderenzorginstelling ingaan, weer terug in de kast.

Voor de mensen die jouw blog, Roze Rimpels, nog niet kennen: kun je iets meer vertellen over de pagina?

Het is een blog over homoseksuele ouderen dat eigenlijk is begonnen als schoolproject. Het is een onderwerp waar ik al langer iets mee wilde doen. Het project vanuit school zorgde ervoor dat ik dit idee nu echt eens ging op- en aanpakken! Daardoor ga ik nu de huiskamers van ouderen in om hun verhaal aan te horen. Daarnaast vraag ik mezelf dan ook af: ”Hoe zit dat nou?”. Homoseksuele ouderen zijn namelijk nog zo onzichtbaar, en dat is naar mijn idee écht niet oké.

En wat was dan jouw drijfveer om je specifiek op de ‘roze ouderen’ te richten?

Ik ben zelf lesbisch en heb een vriendin. Ook was ik, een maand voordat ik de blog begon, in het verzorgingstehuis van mijn oma. Ik zat daar aan een koffietafel en zag twee vrouwen waarvan ik het vermoeden had dat ze lesbisch konden zijn. Ik heb zelf niet echt een gaydar, maar als ik ‘m had gehad was ‘ie op dat moment afgegaan. Toen ben ik met die twee vrouwen aan de praat geraakt en bleek inderdaad dat ze een relatie met elkaar hadden waarvan niemand af wist. Ze spraken elkaar zelfs bij hun achternaam aan omdat ze zo bang waren dat mensen hun geaardheid zouden ontdekken.  Ik vond dat zo heftig dat ik me nog meer heb verdiept in eenzaamheid, wat echt een groot probleem is onder de oudere LHBT-ers. Roze Rimpels was dus mijn kans om over deze mensen te schrijven en meer zichtbaarheid te creëren, waarom zou ik dat dan niet doen?

Je geeft dan bijvoorbeeld aan dat deze vrouwen het nog nooit aan iemand hebben durven vertellen. Hoe krijg jij ze dan zover om met jou te willen praten over hun leven en specifiek hun geaardheid?

Ik spreek vooraf vaak met mensen die zich inzetten voor ‘roze ouderen’. Zoals bijvoorbeeld René Goudsblom, hij is humanistisch geestelijk verzorger binnen de Amsta-zorg. Hij kan ouderen dan vragen of ze met mij willen spreken, maar ook hij weet niet zeker of ze écht open zullen zijn wanneer ik daar dan ben. Het is dus elke keer weer afwachten waar je terecht komt en afwachten of iemand wel open durft te zijn.

Maak je het ook wel eens mee dat de geïnterviewde dichtslaat of niks durft te zeggen?

Tot nu toe nog niet. Ik heb wel iemand gesproken die erg angstig was dat zijn naam online geplaatst zou worden. Hem heb ik meermaals moeten beloven dat er een pseudoniem zou worden gebruikt zonder foto’s en dergelijke. Die angst is er wel echt bij de ‘roze ouderen’.

Weet je dan ook waar die angst zich precies op richt, moeten we dan bijvoorbeeld denken aan pesterijen?

De angst zit vaak heel diep. Die mensen geven ook aan dat homoseksualiteit tot 1973 werd gezien als een psychische aandoening. In hun jeugd hoorden ze dan ook heel vaak dat homoseksualiteit ‘vies’ was en dat het niet zou bestaan. Al dat soort dingen hebben ze gedurende hun gehele leven meegenomen waardoor ze die angst nu heel erg ervaren. Als ze naar een verzorgingstehuis moeten, gaan ze vaak weer in de kast uit angst voor de oordelen van heteroseksuele leeftijdsgenoten.

Wat doet het nou met jou om die verhalen aan te horen?

Tijdens de eerste drie interviews heb ik me ook echt wel even afgevraagd: ”Is dit wel wat ik wil als mens”, puur omdat het mij heel erg raakte. Dat maakt het soms wel lastig om daar als journalist te zitten maar ik hou van mensen, dit is waar mijn hart en passie liggen. Ik haal er zoveel meer uit dan dat het me kost, dat maakt het voor mij echt wel de moeite!

Je zegt: ”het raakt me”. Kun je dat gevoel eens concreet proberen te omschrijven?

Dat vind ik heel lastig. Ik denk dat ik het echt in mijn hart voel. Het is deels ongeloof en onbegrip; wij leven nu in een tijd met genoeg rolmodellen waar homoseksualiteit gewoon besproken kan worden. Ik kon het eerst bijna niet geloven dat anderen, ouderen, dat dan niet hebben meegemaakt. Ik ervaar daardoor een soort van verdriet en medelijden want het zijn zulke leuke mensen. Wat zij hebben meegemaakt, dat gun je niemand. Toch zijn er ook positieve verhalen hoor; de 86-jarige Ans uit Rotterdam vindt het bijvoorbeeld belangrijk dat haar levensverhaal gehoord wordt om zo anderen te inspireren. Dat instanties als Roze 50+ zich met hart en ziel inzetten voor deze ouderen doet mij dan ook goed.

Je hebt inmiddels al een aantal homoseksuele ouderen mogen spreken. Welk verhaal is jou het meest bijgebleven?

Ik denk toch het verhaal van Kees, de man die angstig was om met zijn echte naam genoemd te worden. Hij heeft altijd in een militair milieu geleefd en hij was nu nog steeds zo intens angstig. Hij verblijft in een verplegingstehuis waar ze een Roze Loper hebben. Dat wil zeggen dat het tehuis tolerant is naar homoseksuelen. En zelfs daar voelde hij zich bang. Hij vertelde mij dat wanneer hij voor zijn geaardheid uit zou komen, hij bang is dat als hij bijvoorbeeld naar jam vraagt het personeel zoiets tegen hem zou zeggen als: ”Die vieze nicht krijgt dat niet!”. Het is voor mij niet te bevatten dat deze man dat gevoel ervaart.

Jeetje, heftig! Vragen de ouderen je wel eens om hulp of advies?

Ja, dat heb ik wel eens gehad. Ik ben niet diegene die daar het beste advies in zou kunnen geven, vandaar dat ik ze dan ook doorstuur.

En naar wie stuur je ze dan door?

Voor advies en informatie kunnen ze natuurlijk heel goed contact opnemen met het COC en het Consortium Roze 50+. Maar ook Bureau Oude-Roze, een contact- en relatiebureau voor oudere homoseksuele mannen, kunnen goed advies geven. Naast dat ze mannen met elkaar in contact kunnen brengen staan ze altijd klaar voor de homoseksuele medemens.

Mooie tips! Als ik op jouw blog kijk zie ik een aantal vragen die jij jezelf stelt. Zo lees ik ook de vraag ‘Wat is het verschil tussen toen en nu?‘. Heb jij daar inmiddels al een antwoord op gevonden? 

Wij, de jongeren, hebben nu heel erg onze plekken om elkaar te ontmoeten. Ook hebben we app’s als Grindr en Tinder. Als je je heel alleen voelt zijn er nu altijd wel mensen, groepen, organisaties en instanties waar je heen kunt gaan. Ik denk dat de LHBT-ers uit andere generaties dat toch hebben gemist. Zij hadden geen plekje om zich vrij en veilig te voelen, zij hadden geen plek om zichzelf te kunnen zijn.

Foto: Sylvana Lansu Photography

Foto: Sylvana Lansu Photography

En denk je dat zo’n veilige plek op dit moment gestimuleerd kan worden door bijvoorbeeld een initiatief zoals de Roze Loper?

Ik denk het wel maar er moeten nog echt wel serieuze stappen worden gezet. Iets als de ‘Roze Loper’ is een mooi begin maar er mist nog zoveel zichtbaarheid voor de roze ouderen. In de zorg wordt bijvoorbeeld nog heel vaak gevraagd: ”Is uw man overleden?”, dat behoort te worden: ”Is uw partner overleden”. Er wordt nog teveel door een heteroseksuele-bril naar deze mensen gekeken.

Wat voor een invloed zou jouw blog, Roze Rimpels, kunnen hebben op de stappen die nog moeten worden genomen?

Ik hoop anderen aan het denken te zetten door de verhalen van ‘roze ouderen’ naar buiten te brengen.  Ik merk ook dat de Facebookpagina van Roze Rimpels een soort van ‘samenkomen’ geworden is. Zowel voor mensen die zich met oudere LHBT-ers bezig houden als voor de homoseksuele ouderen zelf. Dat creëert toch een cultuur waarin er meer over gesproken kan worden.

Als jij de oudere LHBT-ers een boodschap mee mag geven, wat zou je hen dan willen zeggen?

Zo, dat is een lastige vraag! Dat ik zó ontzettend hoop dat ze zichzelf kunnen zijn. Natuurlijk had ik ook gehoopt dat zij een andere jeugd hadden ervaren, ik hoop zo dat ze niet in de kast in de kist gaan. Je moet, zeker in de laatste fase van je leven, altijd kunnen zijn wie je bent. Je moet kunnen genieten en dat gun ik ze ook zo!

Wat een mooie boodschap! En tot slot: is jouw schoolproject uiteindelijk succesvol afgesloten?

Haha, ik ben nu genomineerd voor de Blog-awards! Dus ja, mijn blog slaat gelukkig ook op school goed aan. Het is mooi om te zien dat het niet alleen voor de LHBT-gemeenschap interessant is. Ik moet nog even afwachten of ik de prijs binnensleep, dat hoor ik volgende week vrijdag. Aanstaande maandag zou eigenlijk het einde van mijn blog betekenen maar ik ga er gewoon mee door. Ik ben écht nog niet van plan om te gaan stoppen, dit vind ik veel te leuk om te doen!

Dus we hoeven niet bang te zijn dat we Roze Rimpels in de toekomst moeten gaan missen?

Nee, zeker niet!

Deel op Google Plus

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *