BLOG: Wat het met mij doet

Een vernield regenboogzebrapad in Leiden, twee homo’s mishandeld achter Centraal Station, haatflyers verspreid door West en Nieuw-West, en dat allemaal in slechts enkele dagen tijd. Ik zou willen zeggen dat ik me verbaas over dit nieuws van afgelopen week, maar helaas is dat al niet meer zo. De trend van homofobie lijkt zich niet alleen voort te zetten maar ook nog eens uit te breiden…

‘Tuurlijk, er zijn altijd ‘ergere dingen’ in de wereld gaande, maar dit is iets wat zich direct afspeelt zodra ik mijn voordeur uitstap. Kennelijk is de stad, waar ik ongeveer acht jaren geleden heen verhuisde, niet meer zo gayfriendly als ik toen zou hebben gedacht (of gehoopt).

Ik neem al het nieuws in me op, lees elk artikel en volg de ontwikkelingen op social media. En toch vond ik het moeilijk om mijn gevoel hierover toe te laten totdat iemand mij van de week vroeg: ‘Wat doet dit nu met jou?’. Het was een vraag die ik eigenlijk niet had willen beantwoorden, want zodra je uitspreekt dat je er stiekem heel angstig van wordt, lijkt het een soort self fulfilling prophecy te worden: dan neemt de angst vermoedelijk alleen maar toe.

Maar het niet benoemen van die angst, dat gevoel van onveiligheid dat mij als een soort van sluipmoordenaar bekruipt, zou oneerlijk zijn. Oneerlijk naar mezelf, maar ook naar onze gemeenschap. Want vechten wij al niet decennia lang voor onze rechten? Misschien wordt homoseksualiteit in Nederland niet meer aangeduid als psychiatrische ziekte, mogen koppels van hetzelfde geslacht met elkaar trouwen, hebben we een unieke Gay Pride en zijn er talloze LHBT-gelegenheden om te bezoeken: er blijkt keer op keer nog een boel werk aan de winkel! Want hoe verander je een attitude die kennelijk zo sterk geworteld is bij zoveel mensen? Dat homoseksualiteit afwijkend is, misschien zelfs wel als minderwaardig wordt gezien.

Precies die gedachte, maakt dat ik niet alleen angstig word maar ook woest… Woest op hen die niet nadenken over de invloed die ze hebben, niet alleen op mij, maar op mensen in heel Nederland die twijfelen om uit de kast te komen. En toch heeft die woede (of misschien wel haat) helemaal geen zin: het is iets wat alleen mij in de weg zal komen te zitten. Ik verander er de wereld niet mee, ik verander de opvattingen van de maatschappij er niet mee en lever hierdoor zeker geen positieve bijdrage aan het beeld van de LHBT-gemeenschap.

Gelukkig zijn er ook nog van die mensen die hun gevoel wel direct weten om te zetten in iets productiefs. Neem nou de ‘Love is Love’-flyer die enkele dagen na de incidenten in Amsterdam verspreid werd, of buurvrouw Els die haar buurmannen een hartverwarmend bericht stuurde… Ja, ik merk dat die berichten me goed doen. Dat die berichten uiteindelijk misschien wel zwaarder wegen dan al het negatieve dat gebeurd is. Hoe cliché ook: het zijn de simpele dingen die het doen in het leven. Ik blijf me niet blind staren op de onwetende, harteloze, domme houding van de homofobe zielen in Nederland, ik laat me verblijden door de liefdevolle, krachtige en mooie acties die daar op volgen.

Lieve LHBT-ers, what doesn’t kill you makes you stronger! Hoe moeilijk het soms ook is, hopelijk blijf ook jij daar altijd in geloven…

Deel op Google Plus

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *